Section 1.5. The Web Era Emergent

Zaczyna się Era Sieci

As the 1990s arrived, personal computers were becoming far more ubiquitous. Relatively few people were online, except perhaps on corporate networks connecting office PCs; college campuses; bulletin boards; or still-early, pre-web commercial services such as CompuServe and America Online. But another series of breakthroughs was about to move us into a networked world.

Z nastaniem lat 90. komputery osobiste zaczęły się coraz bardziej upowszechniać. Stosunkowo niewiele komputerów[w oryginale: ludzi, ale wobec dalszej części zdania tak wydaje mi się lepiej] było online; wyjątkiem były sieci biurowe, komputery kampusów, BBS-y i, będące ciągle we wczesnej fazie rozwoju, serwisy komercyjne, takie jak CompuServe czy America Online. Jednak to dzięki serii innych wydarzeń byliśmy bliscy świata podłączonego do sieci.

In 1990, Tim Berners-Lee created the hypertext technology that became the World Wide Web. He wrote software to serve, or dish out, information from connected computers, and a "client" program that was, in effect, the first browser. He also sparked the development of Hypertext Markup Language, or HTML, which allowed anyone with a modest amount of knowledge to publish documents as web pages that could be easily linked to other pages anywhere in the world. Why was this so vital? We could now move from one site and document to another with the click of a mouse or keyboard stroke. Berners-Lee had connected the global collection of documents the Net had already created, but he wanted to take the notion a step further: to write onto this web, not just read from it.

W 1990 roku Tim Berners-Lee stworzył technologię hypertekstu[moim zdaniem trzeba by to zweryfikować i ew. opatrzyć przypisem - wg Wikipedii hipertekst stworzył 10 lat wcześniej, natomiast w 1990 postawił serwer www], która dała początek sieci www[potrzebny przypis]. Napisał oprogramowanie do obsługiwania informacji z zasobów połączonych ze sobą komputerów i do tychże informacji rozdawania. Był też autorem „klienta”, programu będącego faktycznie pierwszą przeglądarką. Berners-Lee zapoczątkował też rozwój języka HTML[potrzebny przypis], który pozwolił użytkownikom z niewielką wiedzą informatyczną publikować dokumenty w postaci stron internetowych, które można było łatwo połączyć z innymi stronami z całego świata. Dlaczego było to tak istotne? Mogliśmy teraz poruszać się z jednej strony i jednego dokumentu do innych za pomocą kliknięcia myszą czy naciśnięcia klawiszy. Berners-Lee połączył ze sobą nawzajem istniejące już w Internecie dokumenty z całego świata , ale postanowił pójść dalej: stworzyć możliwość pisania w sieci, a nie tylko czytania jej zawartości.

But there's something Berners-Lee purposely didn't do. He didn't patent his invention. Instead, he gave the world an open and extensible foundation on which new innovation could be built.

Ale jest coś, czego Berners-Lee celowo nie zrobił. Nie opatentował swojego wynalazku. Zamiast tego podarował światu otwartą i rozszerzalną podstawę, na bazie której pomysł ten mógł być rozbudowywany .

The next breakthrough was Mosaic, one of the early graphical web browsers to run on popular desktop operating systems. These browsers were a basis for the commercial Internet. The browser, and the relative ease of creating web pages, sparked some path-breaking experiments in what we now recognize as personal journalism. Let's note one of the best and earliest examples.

Następnym bardzo ważnym elementem była jedna z wczesnych przeglądarek graficznych - Mosaic, która współpracowała z popularnymi systemami operacyjnymi. Tego rodzaju przeglądarki stały się podstawą komercyjnego Internetu. Ułatwiły one tworzenie stron internetowych i dały początek doświadczeniom w dziedzinie nazywanej dziś dziennikarstwem obywatelskim. Odnotujmy, tytułem przykładu, jeden z najwcześniejszych i najlepszych tego typu eksperymentów.

Justin Hall was a sophomore at Swarthmore College in 1993 when he heard about the Web. He coded some pages by hand in HTML. His "Justin's Links from the Underground" [15] may well have been the first serious weblog, long before specialized weblog software tools became available. The first visitor to Hall's site from outside the university came in 1994. He explained his motivations in an email:

W 1993 Justin Hall był studentem drugiego roku Swarthmore College; wtedy to usłyszał o sieci. Pisywał ręcznie[?] strony w języku HTML. Jego „Justin's Links from the Underground”[15] można uznać za pierwszy poważny blog internetowy, który pojawił się na długo przedtem, zanim dostępne stały się wyspecjalizowane programistyczne narzędzia blogerskie. Pierwszy gość spoza uniwersytetu odwiedził stronę Halla w roku 1994. Swoje motywacje Hall wyjaśnił w e-mailu:

Why did I do it? The urge to share of oneself, to join a great global knowledge sharing party. The chance to participate in something cool. A deep geek archivist's urge to experiment with documenting and archiving personal media and experience. In college I realized that Proust and Joyce would have loved the web, and they likely would have tried a similar experiment—they wrote in hypertext, about human lives.

Dlaczego to zrobiłem? Impulsem do podzielenia się z kimś było dołączenie do wielkiej globalnej bazy informacji. Szansę uczestniczenia w czymś wspaniałym. Mocno wariacki impuls archiwisty, aby poeksperymentować z dokumentowaniem i archiwizowaniem osobistych mediów i doświadczeń. W college'u zorientowałam się, że Proust i Joyce pokochaliby sieć, i prawdopodobnie skusiliby się na taki sam eksperyment - pisali w hypertekście, o ludzkich życiach.

It was journalism, but I was mostly reporting on me. In the early days, I wrote about the web, on the web, because few other people were doing so. Once search engines and link directories emerged, I didn't need to catalog everything online. So I enjoyed having a tool to map my thoughts and experiences, and a chance to connect those thoughts and experiences to the rest of the electrified English-speaking world!

To było dziennikarstwo, ale w większości opowiadające o mnie. W pierwszych dniach pisałem o sieci, na sieci, ponieważ niewielu innych ludzi robiło podobnie. Jak tylko zaczęły pojawiać się wyszukiwarki internetowe i katalogi stron, nie musiałem niczego porządkować w sieci. Więc cieszyłem się z posiadania narzędzia do mapowania moich myśli i doświadczeń, i szansy przekazywania ich reszcie zelektryfikowanego mówiącego po angielsku świata!

What had happened? Communications had completed a transformation. The printing press and broadcasting are a one-to-many medium. The telephone is one-to-one. Now we had a medium that was anything we wanted it to be: one-to-one, one-to-many, and many-to-many. Just about anyone could own a digital printing press, and have worldwide distribution.[16]

Co się wydarzyło? Komunikacja dopełniła przemian. Drukowanie prasy i nadawanie wiadomości są medium kierowanym do wielu osób. Telefon jest kontaktem jeden na jeden. Teraz mieliśmy medium, które było tym, czym chcieliśmy, żeby było: jeden do jednego, jednym do wielu, wielu do wielu. Prawie każdy mógł stać się właścicielem cyfrowej drukowanej prasy, i móc korzystać z ogólnoświatowej dystrybucji[16].

None of this would have surprised Marshall McLuhan. Indeed, his seminal works, especially Understanding Media: The Extensions of Man[17] and The Medium is the Message,[18] presaged so much of what has occurred. As he observed in the introduction to Understanding Media:

Nic z tego nie zaskoczyłoby Marshalla McLuhan'a. W rzeczywistości jego ważne prace, szczególnie „Understanding Media: The Extensions of Man”[17] i „The Medium is the Message”[18] zapowiedziały tak wiele z tego, co nastąpiło. Jak to zaobserwował we wstępie do „Understanding Media”:

After three thousand years of explosion, by means of fragmentary and mechanical technologies, the Western world is imploding. During the mechanical ages we had extended our bodies in space. Today, after more than a century of electric technology, we have extended our central nervous system itself in a global embrace, abolishing both space and time as far as our planet is concerned. Rapidly, we approach the final phase of the extensions of man—the technological simulation of consciousness, when the creative process of knowing will be collectively and corporately extended to the whole of human society, much as we have already extended our senses and our nerves by the various media.

Po trzech tysiącach lat eksplozji, za pomocą częściowych i mechanicznych technologii, zachodni świat implodował. Podczas wieków mechanicznych rozszerzaliśmy nasze ciała w kosmosie. Teraz, po ponad wieku elektrycznej technologii, rozwinęliśmy swój centralny system nerwowy w globalną obręcz, znosząc zarówno czas, jak i przestrzeń na powierzchni całej planety. Szybko zbliżamy się do końcowej fazy rozszerzania się możliwości człowieka - technologicznej symulacji świadomości, kiedy twórczy proces dowiadywania się będzie wspólnie i korporacyjnie rozszerzony na całą ludzką społeczność, tak jak już rozszerzyliśmy działanie naszych zmysłów i nerwów przez różne media.

Nor would it have come as a shock to Alvin Toffler, who explained in The Third Wave[19] how manufacturing technology had driven a wedge between producers and customers. Mass manufacturing drove down the unit cost of production but at the cost of something vital: a human connection with the buyer. Information technology, he said, would lead—among many other things—to mass customization, disintermediation (elimination of middlemen), and media convergence.

Nie byłoby to także zaskakujące dla Alivina Toffler'a, który w „The Third Wave”[19] wyjaśnił, jak technologia produkcji wcisnęła się pomiędzy producentów a klientów. Masowa produkcja obniżyła jednostkowy koszt produkcji ale kosztem czegoś ważnego: ludzkiej relacji z kupującym. Technologie informacyjne, twierdził on, będą prowadzić - między innymi - do masowego dostosowania do preferencji konsumenta, braku pośredniości w kontaktach i upodobnienia się mediów.

Perhaps no document of its time was more prescient about the Web's potential than the Cluetrain Manifesto, [20] which first appeared on the Web in April 1999. It was alternately pretentious and profound, with considerably more of the latter quality. Extending the ideas of McLuhan and many others, the four authors— Rick Levine, Christopher Locke, Doc Searls, and David Weinberger—struck home with me and a host of other readers who knew innately that the Net was powerful but weren't sure how to define precisely why.

Prawdopodobnie żaden dokument z tamtego czasu nie mówi bardziej dokładnie o potencjale Sieci niż Cluetrain Manifesto[20], który pojawił się po raz pierwszy w Sieci w kwietniu 1999 Był on na przemian pretensjonalny i dogłębny, z wyraźnym zabarwieniem tego drugiego. Rozszerzanie pomysłów McLuhan'a i wielu innych, czterech autorów - Ricka Levine'a, Christophera Locke'a, Doca Searls'a i Davida Weinbergera - trafiło do mnie i wielu innych odbiorców, którzy wiedzieli podświadomie, że Sieć była wielką siłą, ale nie potrafili wyjaśnić dokładnie dlaczego.

"A powerful global conversation has begun," they wrote. "Through the Internet, people are discovering and inventing new ways to share relevant knowledge with blinding speed. As a direct result, markets are getting smarter—and getting smarter faster than most companies."

„Rozpoczęła się światowa niosąca siłę rozmowa”, oni piszą. „Poprzez Internet, ludzie odkrywają i wymyślają nowe sposoby dzielenia się istotną wiedzą z porażającą prędkością. Bezpośrednim skutkiem jest stawanie się przez rynek coraz sprytniejszym - w dużo szybszym tempie niż większość firm”.

They explained why the Net is changing the very nature of business. "Markets are conversations," proclaimed their first of 95 theses with elegant simplicity.

Oni wyjaśnili, dlaczego Sieć zmienia naturę biznesu. „Rynki to rozmowy”, głosi pierwsza z ich 95 tez z elegancką prostotą.

Journalism is also a conversation, I realized. Cluetrain and its antecedents have become a foundation for my evolving view of the trade.

Zrozumiałem, że dziennikarstwo to także rozmowa. Cleutrain i jego poprzednicy stali się podstawą do mojej rozwijającej się wizji handlu.


Poprzednia strona <--> Następna strona

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 License